Słowa wspomagane dynamicznym akompaniamentem nie opowiadają żadnej historii, lecz tworzą nastrój. „My Eyes Have Seen You” jest jednym z prostszych utworów grupy, lecz jednocześnie podnosi kwestie władzy i prywatności, odwołuje się do głodu „zdjęć” w wieku opanowanym przez media i na koniec okrasza to wszystko odrobiną grozy.
Chuck Crissafulli
Moonlight Drive. The Doors. Teksty bez tajemnic
Show me some more...
Show me some more...
Show me some more...
Wszyscy, mniej więcej, posiadamy cechy psychiki
voyeura, podglądacza. Nie w stricte klinicznym czy
kryminalnym sensie, ale w całej naszej fizycznej i
emocjonalnej
postawie wobec świata. Kiedy pragniemy
przerwać to zaklęcie bierności, nasze działania są
okrutne, niezręczne i z grubsza rzecz biorąc
obsceniczne, jesteśmy jak inwalida, który
zapomniał jak się chodzi.
Voyeur, podglądacz, Tom - podglądacz, jest ponurym
komikiem. Jest odpychający przez swą ciemną anonimowość,
tajemnicze wtargnięcie. Jest żałośnie samotny.
W zadziwiający sposób jest jednak zdolny,
dzięki tej samej ciszy i ukryciu, do uczynienia swym
niczego nie wiedzącym partnerem
kogokolwiek
w zasięgu wzroku. To jest jego groźba i jego
władza.Jim Morrison, The Lords
Tłumaczenie: Artur Brodowicz
Filmy są kolekcjami sztucznie zapłodnionych, martwych obrazów. Widzowie filmów to ciche wampiry. Kino jest najbardziej totalitarną ze wszystkich sztuk. Cała energia, wszystkie uczucia są wsysane do czaszki, erekcja mózgu, czaszka nasycona krwią. Kaligula pragnął, by wszyscy poddani mieli tylko jedną szyję, by mógł za jednym zamachem ściąć głowę całemu królestwu. Kino jest tym czynnikiem transformacji. Ciało istnieje dla oczu, staje się suchą łodygą podtrzymującą te dwa delikatne, nienasycone klejnoty. Film dostarcza swego rodzaju fałszywej wieczności. Każdy film zależny jest od innych i do nich odsyła. Kino było ciekawostką, naukową zabawką aż do momentu, gdy nagromadzono wystarczającą liczbę dzieł do stworzenia innego, sporadycznego świata, silnej, niewyczerpanej mitologii, w której można zanurzać się do woli. Filmy dają iluzję bycia poza czasem, pogłębioną przez ich regularne, niczym nie powstrzymane pojawianie się. Powab kina leży w strachu przed śmiercią.
Jim Morrison, The
Lords
Tłumaczenie: Artur Brodowicz
Władcy. Wydarzenia dzieją się poza naszą wiedzą
czy kontrolą. Nasze życie zdarza się dla nas. Możemy
jedynie próbować zniewolić innych. Jednak stopniowo
rozwijają się niezwykłe rodzaje percepcji. Pojęcie
"Władców" zaczyna formować się w niektórych umysłach.
Powinniśmy sformować z nich grupy "postrzegających",
by obchodzili labirynt podczas swych tajemnych
nocnych pojawień. Władcy mają swe przebrania
i znają tajemne wejścia. Zdradzają się jednak
drobiazgami. Zbyt jasny błysk w oku.
Nieodpowiedni gest. Zbyt długie i nadto ciekawe
spojrzenie.
Władcy zaspokajają nas swymi obrazami. Dają nam
książki, koncerty, galerie, spektakle, filmy.
Zwłaszcza filmy. Poprzez sztukę zbijają nas z tropu i
oślepiają nas na nasze zniewolenie. Sztuka ozdabia
ściany naszych więzień, sprawia, że siedzimy cicho,
rozbawieni i obojętni.
Jim Morrison, The Lords
Tłumaczenie: Artur
Brodowicz
Morrison miał własne „dzikie pustkowie”, któremu oddał się bez reszty. Tam na „wężowym odludziu”, przy „wielkiej autostradzie”, gdzie „płoną sekretne ognie”, wyraźniej widział, że ludzka egzystencja naznaczona jest beznadziejną samotnością. (…) „Duszy pozostaje błąkać się w oszołomieniu i zmieszaniu szukając to tu to tam nauczycieli i przyjaciół”. Na końcu tej drogi zawsze czeka osamotnienie, tym głębsze i bardziej dojmujące, im jaśniejsza była wizja. Stąd głównym nastrojem, jakim rządzi się liryka Morrisona, (…) jest smutek rozczarowania.
"Lato niemal przeminęło
Lato niemal przeminęło
Przeżyliśmy kilka pięknych chwil
Lecz one przeminęły
Nadchodzi zima"
("Summer`s almost gone")
Michał Gołębiowski
"Starodawny strach. O poezji Jima Morrisona"
"Rękodzieło: Moja złota piątka"
- to piękny i niepowtarzalny album dla każdego miłośnika rękodzieła.
Wyróżniają go zdjęcia, na których pokazuję, jak krok po kroku wykonać projekty różnymi technikami (szycie/szydełkowanie/biżuteria/kartki okolicznościowe/notesy artystyczne).
Oczywiście jest też ten oto pan w jednym z moich twórczych projektów:
W Światopoglądzie dionizyjskim i w Narodzinach tragedii sztuka tłumaczy się „metafizyczną pociechą”, jaką znajduje w niej człowiek nie mogący znieść absurdalności i ohydy codziennego świata. Ekstaza dionizyjska zawiera bowiem „żywioł letargiczny”, który uniemożliwia jej nieprzerwane trwanie. Upojenie mija i następuje powrót do tak zwanej szarej rzeczywistości, która wobec przeżytego uniesienia jest nie tyle szara, co beznadziejna. Sztuka to środek zaradczy na poczucie odrazy, jakie budzi teraz świat. Sztukę wymusza zatem z jednej strony tęsknota dionizyjska, z drugiej zaś nie dający się znieść absurd rzeczywistości.
Artur Przybysławski
O metaforze i sztuce czyli kilka uwag po lekturze „O prawdzie i kłamstwie w pozamoralnym sensie”
nie ma światła, lecz ciemność, ponura, przytłaczająca atmosfera skrapla się w czarną nicość
W takiej chwili jak ta wszystko jest i buzuje szaleńczo w środku:
- nieprzytomny galop
jak w „Not To Touch The Earth”,
- rodząca się trwoga
jak w “Celebration of the Lizard”,
- męczące poczucie nieuchronności
jak w „Hyacinth House”…
czy w końcu…
- pokusa utraty świadomości
jak w „Crystal Ship”.
I co da "powiązanie tych wszystkich rozpaczliwych obrazów"??
Wyobrażam sobie, że mogło tak być i pewnie tak było. Nie jeden raz. Że publiczność bała się podczas koncertów - i całkiem słusznie. Doorsi nie byli zabawnymi hippisami z uśmiechem na twarzy i kwiatkiem w ręku.
Wymachiwali nożem o brutalnie zimnym, przerażającym ostrzu.
.
Zapytany na konferencji prasowej, gdzieś w Europie, jak opisałby muzykę The Doors, pijany i zblazowany Jim odpowiedział:
"Wydaje mi się, że jest to takie jakby ciężkie, mroczne uczucie, tak jak u kogoś niezbyt pewnego czegokolwiek... jakby to powiedzieć... hm... uczucie odnalezienia się...".
I Jim pobiegł na skraj owej otchłani. Tam znalazł wolność - przerażająco doskonałą i bezkresną. A potem zanurzył się.
